Ons land wordt gedomineerd door communautaire Quatsch. Bij elke gebeurtenis wordt gekeken of het gras aan de andere kant van de taalgrens niet wat groener geworden is. Want bij geen enkele Flamand of Wallon mag het gazon ook maar een millimeter hoger staan dan in den eigen Garten. Une attitude die we soms ook naar andere groepen lijken te hebben. Mensen van kleur par example, maar als ze goed voetballen voor das Vaterland zijn het goeien. Net als de islamitische Nachbar die koekjes brengt voor het Offerfeest. Waarom staan er zo weinig Walen op ons lijstje van goeien? Pourquoi kennen we mekaar maar comme ci comme ça?

Meer nog dan door das Fenster, wordt er naar de wereld gekeken door der Fernseher. Soms lijkt het wel of Bruxelles en la Wallonie daar alleen maar te zien zijn als luchtspiegeling in de trillende, warme Luft boven een verse, dampende vijg communautaire kaka. Over die Deutschsprachige Gemeinsschaft Belgiens kunnen we die comparaison niet maken. Daarvoor zouden ze een merkbare présence op onze televisie moeten hebben. Hoe kunnen we deze barrière slopen? Hoe maken we onze zuiderburen populair, ici, in Vlaanderen?

Brood en spelen zijn ondertussen passé. Van hun troon gestoten door de télé realité, die la population niet alleen afleidt, maar leidt tout court.

Zet 5 koppels op een île tropicale samen met vijf vrijgezelle lapzwanzen en vijf hete madamzen en voor je het weet is het tanzen van de Schwanzen gespreksonderwerp nummer Einz. Laat elke week vijf inconnus bij elkaar op visite gaan voor een diner van vijf gangen en tout à coup is iedereen bezorgd om de cuisson van zijn kotelet. A la recherche du meilleur patissier schuiven de bakboeken, Kenwoods en deegrollen als zoete broodjes over de toog.

An sich is deze goedgelovige groepsgeest geen voorbode van der Untergang. Hoeveel mensen hijsen zich niet op een Rennrad om zich in gedachten te meten met Wout van Aert? Hoeveel jeunesse jongleert er met een voetbal, dromend van een carrière als die van Lukaku? Voorbeelden die vooral door la télé bij de mensen zu Hause geraken.

Waarom benutzen we het kanaal van de populaire media niet om Menschen uit het hele land in de kijker te zetten? Als mens en medeburger in plaats van enkel als destination touristique of politieke antagonist.

Wordt de Slimste Mens echt der Schlimmste Mensch als we kandidaten uit de drie gewesten halen en hen in hun eigen taal laten deelnemen? Soyez honnête, die vragen zijn toch maar bijzaak. Lachen met der Kopf en die Zähne van Erik Van Looy, dat is de hoofdzaak. Daarvoor hoef je toch geen juryleden uit l ‘Hollande te importeren?

Klinken kandidaten die creveren in kamp Waes met wat poids morales in hun sac à dos niet allemaal hetzelfde? De obligatoire gevangenneming is wahrscheinlig een pak geloofwaardiger als ze niet in de Muttersprache gebeurt.

Staat taal niet op hetzelfde niveau als vêtements wanneer de kandidaten van datingprogramma’s zich blootgeven aan hun date? Zo verschillend als mensen kunnen zijn onder hun Kleider, zo verschillend zijn die Sachen die ze sagen binnen eenzelfde Sprache.

Met de Fernseher als venster kunnen we binnenkijken in bij buren, in plaats van enkel over het hek naar hun pelouse te turen. Hopelijk kunnen we op deze manier een volgende communautaire Katastrophe afwenden en, par exemple, zorgen dat les formations binnenkort niet langer duren dan de legislaturen.